ترنم صارمی این هفته در روزنامه خراسان “اصل کمیابی” و تاثیرات آن بر تصمیمات ما را بررسی کرده است. مقاله ی او اینگونه شروع می شود :

همگی منتظر شروع اخبار ساعت ۲۱ بودیم. نگران و مضطرب. اخبار شروع شد. گوینده در اولین جمله خود اعلام کرد “آغاز طرح سهمیه بندی بنزین”
اول از همه پدرم شروع به صحبت کرد. رو به من گفت: « بهت گفتم برو بنزین بزن گفتی بنزین که نمی خواد فرار کنه، حالا با این باک خالی ماشین چکار کنم؟»
مادرم بلافاصله گفت:”بلند شید برید ماشین ها رو بنزین بزنید، تا ۱۲ شب وقت هست هنوز.”
حرف مادرم تمام نشده بود که خواهر کوچکم پرسید “بابایی یه عالمه بنزین اضافه بخرین تو حیاط قایمشون کنیم”!
لباس پوشیدیم و با پدرم از خانه خارج شدیم. به محض اینکه به پمپ بنزین رسیدیم، متوجه شدیم که این مکالمه در اکثر خانه ها انجام شده که ۵۰ ماشین جلوی ما در صف پمپ بنزین منتظرند!!
چند بار تاکنون داخل مغازه ای رفته اید و محصولی تهیه کرده اید تنها به این دلیل که دیگر از آن محصول در مغازه نبوده است؟ شب های گران شدن مرغ، گوشت، بنزین و … را به خاطر دارید؟ در خانه ماندید یا به مغازه ها رفتید و بیشتر از نیاز خود این محصولات را تهیه کردید؟ چند بار تحت تاثیر پیشنهادهای ویژه فروشگاه های اینترنتی قرار گرفته اید و با شنیدن جمله “فقط تا ساعت ۱۲” تصمیمتان را برای خرید قطعی کرده اید؟ اصلا بیایید همه مسائل را در نظر بگیریم و خودمان را به حوزه اقتصاد محدود نکنیم. تاکنون شده هنگامی که خواهر یا برادرتان می خواهد خانه پدری را ترک کند، او را بیش از پیش دوست داشته باشید ؟

تمام این مثال‌های ذکر شده، در یکی از اصل های “اقتصاد رفتاری” به نام “کمیابی” خلاصه شده است. وقتی که یک شیء یا منبع به آسانی در دسترس نیست (به علت حجم کم یا زمان)، ما آن را پر ارزش تر تلقی می کنیم.

برای مطالعه ی ادامه ی این مطلب، به صفحه ی ۸ روزنامه خراسان یا آدرس وبسایت این گروه مراجعه کنید