پست وبلاگ

مدال نقره یا مدال برنز؟

مدال نقره یا مدال برنز؟

به رقابت های المپیک فکر کنید. تا کنون چند بار ورزشکارانی با صورت های گریان که بر سکوی دوم ایستاده اند و منتظر دریافت مدال نقره ی خود هستند را دیده اید؟

تصاویر منتشر شده از کوچکترین دختر عضو تیم ملی بانوان در مسابقات جهانی کشتی، زهرا یزدانی، که بر روی سکوی دوم ایستاده و اشک می ریزد را به خاطر دارید؟

چرا همیشه ورزشکارانی که مقام سوم و مدال برنز از آن خود می کنند خوشحال تر از ورزشکارانی هستند که به مدال نقره رسیده اند؟
بری شوارتز در کتاب دشواری انتخاب مثال جالبی برای درک این موضوع زده است.
فرض کنید دو نفر عازم سفر هستند و هنگامی که به فرودگاه می رسند، هر دو نفر متوجه می شوند از پروازشان جا مانده اند. به نفر اول می گویند پرواز شما نیم ساعت پیش، درست طبق برنامه و راس ساعت مقرر شده حرکت کرد، اما به نفر دوم می گویند پرواز شما تاخیر داشت و ۵ دقیقه پیش حرکت کرد، شما در کدام شرایط بیشتر حسرت میخوردید؟ واضح است که نفر دوم حسرت بیشتری برای از دست دادن پرواز خود می کند.

داستان ورزشکاران و مدال ها نیز همین است، کسی که مدال نقره می گیرد نسبت به کسی که برنز گرفته حسرت بیشتری می خورد. اما چرا ؟ به این دلیل که ورزشکاری که مدال نقره گرفته است، با خود می گوید تنها اگر کمی بهتر بودم، طلا می گرفتم اما دارنده ی مدال برنز با خود می گوید اگر کمی بدتر بودم هیچ مدالی نمی گرفتم!

مسئله ی دیگری که دنیل کانمن به بررسی آن پرداخته است و در سخنرانی خود در کنفرانس تد به آن اشاره می کند، این است که ذهن ما در هر تجربه ای، پایان آن را بخاطر می آورد. ورزشکاری که نقره گرفته در آخرین دقایق حضور خود در مسابقات، بازی را باخته است. یک تجربه ی تلخ باخت براحتی می تواند لذت گرفتن مدال را برای شما از بین ببرد. اما ورزشکاری که مدال برنز گرفته است، به عنوان آخرین تجربه، پیروزی در آخرین بازی خود را بخاطر می آورد. شاید این یکی از مهم ترین دلایلی باشد ورزشکارانی که مدال برنز میگیرند همیشه خوشحال تر از ورزشکارانی که به مدال نقره رسیده اند هستند.

مطالب مرتبط

درباره ی گروه رفتار

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *